یک شب دلی به مسلخ خونم کشید و رفت

دیوانه‌ای به دام جنونم کشید و رفت

پس کوچه‌های قلب من را جستجو نکرد

اما مرا به عمق درونم کشید و رفت

تا از خیال گنگ رهایی رها شوم

بانگی به گوش خواب سکونم کشید و رفت

شاید به پاس حرمت ویرانه‌های عشق

مرهم به زخم فاجعه‌گونم کشید و رفت

دیگر اسیر آن من بیگانه نیستم

از خود چه عاشقانه برونم کشید و رفت

 

به این فکر می‌کنم که چرا فیلم مارمولک با این همه سوژه برای گیر دادن اکران شد ولی سنتوری نه؟

به این فکر می‌کنم که انرژی هسته‌ای به چه درد مردم می‌خوره؟ دفاع یا حمله یا زندگی راحت؟

به این فکر می‌کنم که چرا کسی به این فکر نمی‌کنه که اصل 44 قانون اساسی درباره رادیو و تلویزیون هم هست؟ چرا هیچ وقت کسی نمی‌گه رادیو در ایران باید خصوصی بشه؟ چرا همه یادشون رفته؟ مگه فقط راه آهن باید خصوصی بشه یا ذوب آهن یا هواپیمایی یا معدن مس؟

به این فکر می‌کنم چقدر ابلهانه مانتو فروشی‌ها مانتو می‌فروشن بعد هر کی بپوشه می‌گیرنش؟

به این فکر می‌کنم که چقدر تعارفات بی‌مزه‌ای تو فرهنگ ایران داریم؟ بخور، بخور، بخور، بفرمایید، بفرمایید، بفرمایید...

لابد ادامه هم دارد...

زندگی آروم داره پیش می‌ره. البته دو روزه که اروم شده. از این بابت خوشحالم. کار می‌کنم، غذا می‌خورم اون هم گیاهی، راه می‌رم، فکر می‌کنم، با دوستم می‌خندم، حرف می‌زنم، می‌خوابم، کمی غر می‌زنم و بعد دقت می‌کنم می‌بینم این زندگیه که داره می‌گذره.

جلوی آیینه خودم رو وارسی می‌کنم. خب چاق شدم. از بس که ورزش نمی‌کنم. لای موهامو رو می‌گردم. ای داد بیداد همین جلو، دقیقا فرق سرم موی سفید در اومده. اون‌هایی که بودن هم بلند شدن. چشم‌هام خسته‌اند ولی هنوز خوبن. چند تا لک و پک قهوه‌ای هم که نمک پوستن.

کار و بارم رو دارم درست و درمون می‌کنم. بعضی چیزها رو لازم بود بریزم بیرون که ریختم. بعضی چیزها هم باید برن کنار که به ضرب و زور دارم میزنمشون کنار. بعضی آدم‌های بی‌مصرف، بعضی فکرها، بعضی ایده‌ها، بعضی وسایل خونه، بعضی لباس‌ها. آخه اون دامن بلند مسیه به چه درد من می‌خوره؟ اون آدم پرمدعاهه یا متعصبه هم بی مصرفن! اون فکره هم جز دردسر چیزی نداره!

لابد ادامه هم دارد...